देश झाले प्राणी

इंग्लंड झाला सिंह
अमेरिका तर वाघ
वाघ म्हणे सिंहाला
मी आहे राजा जगाला
भारत झाला बिचारा ससा
विहार करतो कसाबसा
पाक म्हणजे धूर्त कोल्हा
खोबरं तिकडं चांगभला
अफगाण तर लबाड लांडगा
म्हणे मीच होणार दांडगा 
सिंह झाला म्हातारा अन् 
 घेणार मी वाघाची जागा 
डरकाळी फोडली वाघाने
 विचार करता लांडग्याचा 
सशाने केलेले ऐक्य पाहून
 निरोप घेई तो जंगलाचा 
आलं का तुमच्या लक्षात
दिसतो फार ससा छोटा 
लांडगांना पिटाळण्यात  
त्याचाच होता हात मोठ्ठा

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

बोलतो मराठी

Print १० वी मराठी बोलतो मराठी 1.  भाषेतील गंमत जाणून घेण्याचा एक मार्ग म्हणजे.........  (1 point)       ◯ शब्दांची व्युत्पत्ती शोधणे       ◯ अर्थ पाहणे       ◯ वाक्प्रचार       ◯ शब्दप्रयोग 2.   आपल्या भाषेची खास शैली.......  (1 point)       ◯ शब्दप्रयोग       ◯ म्हणी       ◯ वाक्प्रचार       ◯ समास 3.  आपली भाषा ही...... सारखी आतबाहेर असते.  (1 point)       ◯ हवे       ◯ समुद्रा       ◯ ओढ्या       ◯ सांगता येत नाही 4.  आपल्या भाषेची श्रीमंती.......  (1 point)       ◯ शब्दप्रयोग       ◯ वाक्प्रचार       ◯ म्हणी       ◯ समास 5.    'लाभले आम...
Read more

देणाऱ्याने देत जावे.......

                   *देणाऱ्याने देत जावे......*            ज्ञानपीठ पुरस्कार विजेते कवी विंदा करंदीकर यांनी एक छानशी कविता लिहिली आहे. ती म्हणजे 'देणाऱ्याने देत जावे, घेणाऱ्याने घेत जावे| घेता घेता एक दिवस, देणार्‍याचे हात घ्यावेत||'  ही कविता मला आठवण्याचं कारणही तसंच आहे.                  रांजणवाडी नावाचं छोटेसं गाव होतं. त्या गावात राजर्षी शाहू नागरी सहकारी पतसंस्था सुरू केलेली होती. गावातील लोकांना सावकारीच्या पाशातून मुक्त करण्यासाठी या पतसंस्थेची स्थापना झाली होती. या संस्थेला पंचवीस वर्षे पूर्ण झाल्याने रौप्यमहोत्सवी वर्ष साजरे करण्याचे ठरविण्यात आलेले होते. यानिमित्ताने होतकरू विद्यार्थी, प्रामाणिकपणे कर्जफेड करणारे सभासद आणि या संस्थेमुळे ज्यांचे जीवन घडले, फुलले अशा थोर व्यक्तींचा सत्कार समारंभ आयोजित केला होता. या कार्यक्रमाचे प्रमुख पाहुणे म्हणून माजी आमदार बगळेसाहेबांना आमंत्रित केले होते. तर अध्यक्ष म्हणून गावातीलच ज्येष्ठ नागरिक कावळेदादांची निव...
Read more

१२.चूक एकदाच होते---कथा

                         १२. *चूक एकदाच होते*            सूर्योदय झाला. सखूच्या आनंदाला पारावर उरला नाही. कारण त्या दिवशी पौर्णिमा होती. तीही वटपोर्णिमा. सकाळपासून ती लगबगीने वावरत होती. एक वेगळाच उत्साह तिच्या चेहर्‍यावर झळकत होता. कामाच्या घाईत सूर्य केव्हा डोईवर आला हे तिला कळलंच नाही. शेजारच्या बायका वडाची पूजा करायला निघाल्या होत्या. सखूचं काम संपता संपेना. भांडीकुंडी, कपडे धुणे, जेवण करणे इत्यादी अशी एक भंकी दोन कामं! त्यात पौर्णिमा म्हटले की पोळ्या कराव्या बंद बळलागल्या. नवरा काहीतरी काम करायचा; पण आज त्याला सुट्टी नसल्यामुळे तो घरी नव्हता. त्याचं नाव सर्जेराव. बँकेत कर्मचारी म्हणून काम करीत होता.               सखूचं मन समुद्राच्या लाटांवर हेलकावणारी  सारखंच हेलकावत होतं. गल्लीतल्या सगळ्या बायका वडाची पूजा करून परत आल्या. 'माझं मलाच कळंना झालंया की पूजा करायला जावं की जाऊ नये. जायचं ठरवलं तर काम काही संपना. काम बाजूला ठेवून जायचं तर मन तयार ह...
Read more